Ingi og Stína eru
gift. Ingi var mikil karlremba.
Þó þau ynnu bæði fullan
vinnudag leit hann aldrei við hússtörfum og hélt því
fram að það væri
hlutverk konunnar að sjá um þau. En eitt kvöldið þegar
Stína kom heim úr
vinnunni sá hún sér til mikillar ánægju að búið var að
baða barnið, vaska upp,
þvo þvott og hengja út, dýrindis steik var í ofninum
og búið var að leggja
fallega á borð og setja stóran og fallegan blómvönd á
mitt borðið. Stína
varð auðvitað forviða og heimtaði að fá að vita hvað
væri í gangi. Eftir
nokkrar fortölur viðkenndi Ingi fyrir henni að hafa
lesið í tímariti að
útivinnandi eiginkonur væru yfirleitt ásleitnar ef þær
væru ekki svo þreyttar
eftir að húsverkin bættust við vinnuna. Daginn eftir
gat Stína varla
beðið eftir að segja vinnufélögunum frá þessari
breytingu.
"Og hvað gerðist?"
spurðu þeir. "Þetta var alveg frábær matur," svaraði
Stína. "Ingi vaskaði
meira að segja upp eftir sig, hjálpaði barninu með
heimavinnuna, braut
saman þvottinn og gekk frá öllu upp í skápana." "Og hvað
gerðist síðan seinna um
kvöldið?" spuriði vinnufélagarnir forvitnir.
"Ekkert," svaraði Stína,
"hann var svo þreyttuuuuuur......."